[caey'the]

Oorspronkelijk geplaatst door Pureoptical

Als dit je enige bijdrage is in deze discussie is dat redelijk flauw, help eens een paar mensen uit de droom of zeg gewoon niks!

als ge het echt wilt weten:



Volgens het verloop van de dichtheid in functie van de temperatuur kunnen we vaststellen dat H2O een maximale dichtheid bezit bij 4°C. Bij verder afkoelen neemt de dichtheid weer af, hiermee kunnen we verklaren waarom ijs drijft op water!

Deze sterk afwijkende vorm van "hoe kouder, hoe zwaarder" is een gevolg van het sterke dipoolkaracter van de watermolecule



Water is een sterke dipoolmolecule: Vermits het zuurstofatoom een grotere elektronegatieve waarde heeft dan het waterstofatoom, trekt het zuurstofatoom de elektronen van beide waterstofatomen aan. Hierdoor krijgt het zuurstofatoom een negatief geladen karakter (delta-), terwijl de waterstofatomen een positieve (delta+).

Omdat dipoolmoleculen zich gaan oriënteren tov elkaar, ontstaan er bindingen van elektrostatische aard tussen delta- en delta +. De H van één watermolecule vormt als het ware een brug tussen zijn eigen O en het O-atoom van de buurmolcule. Een dergelijke binding noemt men een waterstofbrug.



bij ijs:


In ijs is ieder O-atoom omgeven door 4 H-atomen (2 gebonden door een atoomverbinding en 2 door een waterstofbrug). Deze bezetten de hoekpunten van een tertraëder (een soort kristralstructuur).

Tetraëders zijn regelmatig gerangschikt zodat er hongigraten (dus grote holten) onstaan.

Bij verwarmen van ijs breken sommige waterstofbruggen waardoor de honigraten instorten. Er onstaan dan zigzagketens die in elkaar schuiven en daardoor neemt de dichtheid toe.
De dichtheid bereikt een max van 3,98°C. Bij verder verwarmen zijn de waterstofbruggen zo goed als verdwenen en krijgen we een normale afname van de dichtheid.

effe samenvatten: als men water afkoelt tot 4° neemt de dichtheid steeds toe, onder 4° neemt de dichtheid weer af.

ik hoop dat ik hiermee iets bijgebracht heb.